هیس هیس

صد باده و می در طلب یار چشیدم

او دیدم و جز وی به خدا هیچ ندیدم

                                                     در غربت و تنهایی این شهر پر از دوست

                                                      من لحظه به لحظه غم بسیار کشیدم

هر کوچه و پس کوچه خلوت که برفتم

آخـر  به در  خــانه  انــدوه  رسـیدم

                                                    من نگویم که پی شادی و سر مستی نبودم

                                                   هر جا سخن عشق که شد در طلبش تند دویدم

از مقلطه بیزارم و بیهوده نگویم

در آینه من خنده ندیدنم ، که ندیدم

                                                                      میرزایی سروده شده  10/10/1387